ششمین جلسه حلقه علمی کرسی ادبیات عصر روز شنبه 17 بهمن در دبیرخانه هیات حمایت از کرسی های نظریه پردازی برگزار شد.

دستور این جلسه آسیب شناسی و ارائه راهکارهای لازم در راستای تحرک علمی کرسی های نظریه پردازی،نوآوری،نقد و مناظره در حوزه زبان و ادبیات فارسی و تدوین مواد درسی دانشجویان رشته زبان و ادبیات فارسی بود.

در این نشست علمی دکتر رواقی با اشاره به لزوم تغییر شیوه تدریس رشته زبان و  ادبیات فارسی در دانشگاه ها افزود: کار بسیار ضروری که باید برای رشته ادبیات انجام بدهیم تغییر شیوه آموزش در دانشکده های زبان و ادبیات فارسی است. این مشکل از 75 سال پیش آغاز شد که رشته ادبیات توسط جمعی از اساتید کار خود را آغاز کرد و اساتید این رشته بدون هیچ برنامه آموزشی تنها آنچه را که خودشان می دانستند به دانشجو منتقل کردند و متاسفانه شیوه کنونی آموزش نیز به همان صورت است.

این استاد دانشگاه در ادامه با اشاره به لزوم کاربرد دستور زبان برای دانش آموزان و دانشجویان گفت: امروزه شاهد هستیم که در دانشگاه ها به دستور زبان توجه شده است، دستور زبان به معنای کاربرد زبان در هر دوره است که طبیعتا در قرن های مختلف، متفاوت از یکدیگر هستند در نتیجه نمی توانیم یک دستور زبان برای دوره های ناهمگون داشته باشیم به همین دلیل یکی از کارهای ضروری برای زبان و ادبیات فارسی، ارائه شکلی مناسب از دستور زبان برای همه مقاطع آموزش و پرورش و برای دانشجویان است.

وی در پایان با تاکید بر تغییر شیوه تدریس و برنامه ریزی دانشگاه ها خاطر نشان کرد: امروزه استاد تبدیل به یک فرهنگ لغت برای دانشجو شده است نه یک شخص مطلع از حوزه های مختلف ادبیات. ما نیز ضمن تغییر برنامه آموزشی زبان و ادبیات فارسی، باید به جای تدریس 90واحدی متون فارسی،به دنبال تک نگاری متون کهن فارسی برای دانشجویان باشیم.

دکتر میر جلال الدین کزازی نیز در ادامه جلسه به نقل ازبنیانگذار زبان شناسی نوین گفت: فردینان دوسوسور دانشمند فرانسوی تبار، دو دید هم زمانانه و درزمانانه(تاریخی) را نسبت به زبان لازم می داند ولی ما در کتب دستور، این دو را با هم در می آمیزیم و دانشجو را سرگردان می کنیم.

رئیس حلقه زبان و ادبیات فارسی در ادامه با انتقاد از واحدهای سبک شناسی دانشگاهی افزود: در دانشگاه واحدهای سبک شناسی به دانشجویان رشته زبان و ادبیات فارسی ارائه می شود در حالی که این عنوان،درست نیست زیرا کلمه سبک برابر با کلمه style به کار می رود که مراد از آن بهره ویژه ای است که سخنور از زبان می برد یا همان کارکردی است که زبان در ذهن او دارد اما سبک شناسی دانشگاه ها به معنای گونه شناسی در قلمرویی تنگ تر است.